توی شبکه های PSTN، هر مشترک تلفن ثابت بوسیله یک جفت سیم مسی به سویچ وصل میشه. اینجوری مشترکین زیادی میتونن همزمان با هم صحبت کنن بدون اینکه تداخلی پیش بیاد. ولی خب تو مخابرات wireless اینجوری نیست. یک کانال رادیویی بین چندین نفر به اشتراک گذاشته میشه و همه باید از همون کانال استفاده کنن. بنابراین اگه روشی برای تقسیم اون کانال بین مشترکین نباشه مسلما تداخل پیش میاد و این اصلا مطلوب نیست! مثلا هرکی هر وقت خواست با موبایل صحبت کنه، باید یک کانال مخابراتی بهش تخصیص داده بشه. این کار با استفاده از تکنیک های multiplexing انجام میشه، مثل FDMA، TDMA، WDMA، CDMA و …

تو FDMA یا frequency division multiple access، باند فرکانسی ای که در اختیار داریم به چند تا کانال با پهنای باند مساوی تقسیم میشه و هر انتقال داده تو یک فرکانس مجزا انجام میشه.

TDMA نسبت به FDMA تکنیک گرونتری هستش چون اینجا به همزمان سازی دقیقی بین فرستنده و گیرنده نیازه. تو TDMA اول با استفاده از FDMA پهنای باندی که در اختیار داریم به چندین کانال تقسیم میشه، بعد با استفاده از TDMA هر کدوم از این کانالا به چند تا time slot تقسیم میشن. این تکنیک تو شبکه های موبایل نسل دوم (GSM) که همین الان داریم ازشون استفاده میکنیم، استفاده میشه.

یک تکنیک دیگه WDMA هستش که شباهت زیادی به FDMA داره. توی مخابرات فیبر نوری با استفاده از این تکنیک، به هر user یک رنگ خاصی تعلق میگیره.

از CDMA هم تو شبکه های نسل سوم موبایل استفاده میشه که فکر میکنم هنوز به کشور ما نیومده! به GPRS میگن نسل 2.5 موبایل! برای راه اندازیش کافیه یک سری تجهیزات به همین شبکه GSM اضافه بشه که هم ایرانسل و هم شرکت مخابرات این کارو کردن، ولی نسل سوم اینجوری نیست و تجهیزات خاص خودشو میخواد. اساس کارشم تکنیک spread spectrum هستش.

Advertisements