الان حدودا یکی دو ماهی میشه که نت نمیام. حالا نه این که کلا نیام، شاید بشه گفت تو مد «استندبای» بودم! هر از گاهی میومدم و به دوستای خوبم یک سری میزدم، بعدشم میرفتم تا …

قبل از اون دوست داشتم دیگه مینیمم هر هفته یک بار به روز (آپ) کنم، روزی یک بار به دوستام سر بزنم و کلا حسابی واسه خودم وب گردی کنم. کم کم این دوست داشتن شد یه عادت و بعد از یک مدت این عادت تبدیل به یک قانون نانوشته و اجباری شد برام …

از این جا به بعدش دیگه خیلی به نظرم جالب نبود. حسم این بود که کنترل این بازی (کدوم بازی؟!) دیگه دست خودم نیست. تو وبلاگ بازی افراط کرده بودم و طبیعتا هر افراطی هم تفریطی به دنبال داره و اون تفریط هم طبیعتا تر (چی گفتم! :o) همون رفتن به مد استندبای بود.

خب، فکر میکنم الان وقت خوبیه که برگردم و یک مقدار بیشتر به دوستای خوبم سر بزنم و چیزی بنویسم. البته این بار بهتره که دیگه افراط نکنم. به نظرم هیچ اجباری نباید تو کار باشه که مثلا حتما آدم باید وبلاگشو فعال نگه داره، تند تند آپ کنه و سر بزنه به نت. حالا شاید بهتر باشه به جای اجبار بگیم «وابستگی شدید»، ولی وابستگی شدید هم اصلا خوب نیست!

همین دیگه! اینا رو نوشتم که بگم من برگشتم.. البته نه! بذارین یه چیز دیگه هم بگم؛ این افراطی که میگم تعریف دقیقی نداره و بستگی به طرفش داره. منظورم اینه که ممکنه یه نفر روزی n بار سر بزنه به نت، به همه کاراشم برسه و اصلا هم به نظرش نیاد که داره زیاده روی میکنه. نظر شما چیه؟

پی نوشت: اینجا یک خبر خیلی ناراحت کننده ای از دوست خوب وبلاگیم خوندم. دوستی که شاید مدت زیادی از آشناییمون نگذره ولی به نظرم بسیار خوش قلب و صادق به نظر میان. از صمیم قلب برای یاقوت عزیز دعا میکنیم و سلامتیشو از خدا میخوایم.

یا رب به سلامت دارش

Advertisements