انتقال اطلاعات از طريق ADSL بيشتر به صورت full duplex است. اين كار در يك زوج سيم مسي با روش FDD(Frequency division duplex) ، ECD(echo canceling duplex) يا TDD(Time division duplex) صورت ميگيرد. FDD از دو باند فركانسي مجزا به نام هاي upstream و downstream استفاده ميكند. باند upstream براي انتقال داده از end user (كامپيوتر مشترك) به مركز تلفن به كار ميرود (upload) و downstream بالعكس! براي انتقال داده از مركز تلفن به end user (download). طبق استاندارد ADSL باند فركانسي بين 26KHz تا 137.825KHz به upstream و باند بين 138KHz تا 1104KHz به downstream تخصيص ميابد.

هر كدام از اين باند ها خود به كانال هاي كوچكتر 4.3125 كيلوهرتزي تقسيم ميشوند كه گاهي به آنها bin گفته ميشود.مودم ADSL ابتدا نسبت سيگنال به نويز را در هر bin بررسي ميكند. عواملي مانند خصوصيات كابل مسي، فاصله از مركز تلفن، نويز روي سيم هاي مسي و تداخل ناشي از ايستگاه هاي راديويي AM باعث ميشود كه نسبت سيگنال به نويز در بعضي از bin ها پايين بيايد. بر همين اساس مودم ADSL چگونگي به كار گيري bin ها را مديريت ميكند (bits per bin allocation)، طوريكه bin هاي با نسبت سيگنال به نويز بالاتر نقش بيشتري در انتقال اطلاعات به عهده بگيرند. (bin هاي خيلي نويزي ممكنه به كلي كنار گذاشته بشن)

بنابراين ظرفيت انتقال ديتا توسط مودم ADSL مجموع bits per bin allocation تمام bin ها ميشود و ماكزيمم اين مقدار توسط مودم ADSL گزارش ميشود و به آن sync capacity گفته ميشود. هرچه SNR بالاتر باشد و bin هاي بيشتري مورد استفاده قرار گيرد ظرفيت لينك بالاتر ميرود.

البته بايد توجه داشت كه ماكريمم ظرفيت حقيقي لينك براي انتقال داده مشتركين به طور قابل ملاحظه اي از sync capacity كمتر ميشود. چون هميشه يك سري ديتاي اضافي با نام protocol overhead در هر انتقالي مخابره ميشود. به علاوه بعضي ISP ها ممكن است سياست محدود كردن ماكزيمم نرخ انتقال داده مشتركين را در شبكه داشته باشند، همچنين ترافيك شديد در اينترنت، بارگذاري بيش از حد سرورها و همينطور سرعت پايين و ناكارآمدي كامپيوتر خود مشترك، باعث ميشوند ماكزيمم ظرفيت قابل دستيابي كمتر شود

پي نوشت: قبلا هم درباره ADSL نوشته بودم ولي چون خودم گاهي نياز پيدا ميكنم بيشتر دربارش بدونم خواستم بيشتر دربارش بنويسم

Advertisements